ประวัติเห็ดหลินจือ

เห็ดหลินจือมิน ไทยเห็ดหลินจือ (Lingzhi) เป็นยาจีน (Chinese traditional medicine ) ที่ใช้กันมานานกว่า 2,000 ปี นับตั้งแต่สมัยจักรพรรดิฉินซีฮ่องเต้ เป็นต้นมา เห็ดหลินจือเป็นของหายากมีคุณค่าสูงในทางสมุนไพรจีน และได้ถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณ “เสินหนงเปินเฉ่า” ซึ่งเป็นตำราเก่าแก่ที่สุดของจีนมีคนนับถือมากที่สุด ได้กล่าวไว้ว่า เห็ดหลินจือเป็น “เทพเจ้าแห่งชีวิต” (Spiritual essence) มีพลังมหัศจรรย์ บำรุงร่างกายใช้เป็นยาอายุวัฒนะในการยืดอายุออกไปให้ยืนยาว ทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่ง

และยังสามารถรักษาโรคต่างๆ ได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งชาวจีนโบราณต่างยกย่องเห็ดหลินจือว่าดีที่สุดในหมู่สมุนไพรจีน นอกจากจะมีสรรพคุณที่เป็นเลิศแล้วยังปลอดภัยและรับประทานได้ในระยะยาว ไม่เป็นพิษต่อร่างกายอีกด้วย
เห็ดหลินจือมินมินในยุคปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ได้มีการศึกษาวิจัยค้นคว้าเห็ดหลินจือกันมากมายโดยใช้เทคนิคทางชีวภาพ(Biotechnology) ชั้นสูง ซึ่งทำให้ค้นพบได้ว่า เห็ดหลินจือมี100 กว่าสายพันธุ์ แต่ที่นิยมกันมากมีอยู่ 6 สายพันธุ์ ซึ่งมีสรรพคุณมากน้อยต่างกัน แบ่งตามสีของเห็ดหลินจือ คือ สีแดง ม่วง เหลือง ขาว ดำและเขียวกลุ่มที่มีงานวิจัยมากที่สุดคือสีแดง หรือ Ganodermalucidum (กาโนเดอร์ม่าลูซิดั่ม) ซึ่งพบว่ามีสารสำคัญทางยา คือสารโพลีแซกคาไรด์มากที่สุด จึงนิยมนำมาใช้กันอย่างแพร่หลาย จากผลงานวิจัยต่างๆทำให้พบว่าเห็นหลินจือมีสารออกฤทธิ์หลายร้อยชนิด ซึ่งสามารถแบ่งสารออกฤทธิ์ที่สำคัญได้ดังนี้